Tocht der klanken door de Sinaï
Toen ik toevallig een brochure over een spirituele tocht die eind april in Egypte zou plaatsvinden in mijn handen kreeg, was ik meteen gebeten. Ik moest en zou hier aan deelnemen. Rationeel gezien was het onmogelijk om dit avontuur te ondernemen : april betekende namelijk een bomvolle agenda. Maar gevoelsmatig lieten Egypte en dan vooral de klanken van de Sinaï woestijn me niet los. Later zou ik beseffen waarom ik deze tocht absoluut moest doen.
Het was een tocht doorheen de Sinaï, doorheen een fantastiche groep en doorheen mezelf…
Ik zou er als een andere vrouw vandaan komen…..
Tot de allerlaatste minuut gewerkt, nog wat telefoonverkeer…alle tv-programma’s voor ATV op voorhand ingeblikt….doodmoe….lijkbleek , gepakt en gezakt met rugzak stap ik op het vliegtuig richting Cairo.
Maar wel met een popelend hart. Alsof ik terugkeer naar een stukje van mezelf dat ik al jaren vergeten ben : nl de avonturierster in mij die altijd weer op zoek gaat naar nieuwe prikkels en levenservaringen.
Het rugzaktoerisme heb ik al enkele jaren ingeruild voor de wat luxueusere vakanties (zo gaat dat soms in het leven). De reizigster van toen is even de toerist gaan uithangen en ontpopt zich nu weer tot reizigster….Wel spannend, want het is al weer 10 jaar geleden dat ik nog onder de blote sterrenhemel heb geslapen. Dat was in Bali….een woestijnervaring is dan weer geheel nieuw voor mij….en dan nog wel in groep….ik haat groepen ! Meestal loopt er altijd wel een of andere flauwe plezante rond waar ik mij aan erger….Maar deze keer heb ik me voorgenomen….geen oordeel….alles op me af laten komen….en terug naar de kern….de essentie van alles. Zoals ik later van Hilde (een dame uit de groep ) zou onthouden : I am, I am, I am….niks meer , niks minder.
In Cairo aangekomen staat een jonge bedopuinechauffeur me op te wachten om me bij de groep te brengen. Plots wordt mijn avontuur wel heel realistisch wanneer ik besef dat ik 12 dagen zonder gsm-verkeer zal moeten overleven .
Ik sta even perplex van mezelf….hoe ik me al aardig heb aangepast aan de hektische altijd draaiende consumptiemaatschappij. 10 jaar geleden was er geen haar op mijn hoofd dat een gsm mee zou pakken op mijn avonturentocht, nu krijg ik het aardig benauwd alleen al bij het idee zelfs geen sms-je te kunnen versturen….ik moet lachen om mezelf….Anderzijds geeft het me een heerlijk gevoel van vrijheid eens voor een keertje voor niemand bereikbaar te zijn en volledig op mezelf gegooid te worden.
Na 5 uur rijden door een nogal mistroostig landschap van megalomane hotels waar geen toerist in te bespeuren valt en die zelfs niet helemaal afgewerkt zijn (projecten van enkele arabieren die met hun geld niet weten wat doen) , draait mijn jeep eindelijk de woestijn in.
Nog niet gewend aan het rallyrijden van de meeste bedoinechauffeurs, klamp ik me stevig vast aan mijn zetel en bijt ik heel hard op mijn tong om niet beginnen te schreeuwen : Can you please slow down !Maar ik wil het rijplezier van deze jongeman niet bederven, hij geniet er blijkbaar van om als een klein jongetje door de woestijn te racen en later kom ik ook te weten dat je in het losse zand soms gewoon wat extra snelheid moet maken.
Eindelijk bereik ik in the middle of nowhere tussen het zand de rest van de groep. Sommigen hebben gehoord dat ik voor televisie werk en zijn daardoor eerst wat afstandelijk, maar iedereen begroet mij wel hartelijk.
Na kennis te hebben gemaakt met iedereen neem ik even tijd om van het landschap te genieten. Niks …..buiten zand…de zonsondergang geeft het woestijnlandschap een prachtige gouden gloed. Greta, de organisatrice van de reis zegt me dat ik nog snel een plekje moet zoeken om te slapen voor het donker wordt. Dit is even nieuw….hoe zoek je nu een ideaal slaapplekje in the middle of nowhere ? Moet ik oppassen voor slangen ? Voor schorpioenen ?
Ik volg mijn gevoel, neem een oud versleten matje en leg daar mijn rugzak op. Mijn slaapzak, haal ik nog niet boven uit schrik dat er vieze beestjes zouden inkruipen. We slapen tenslotte in volle natuur met zijn “pracht en glorie.”
Ondertussen is er een kampvuur en maak ik kennis met de vier bedouines die voor onze de volgende dagen gaan zorgen. Onze chef valt meteen op door een ongelooflijke fierheid die hij uitstraalt.
Met trots zal hij ook elke dag voor ons op een kampvuurtje met weinige ingredienten een heerlijke gezonde maaltijd tevoorschijn toveren.
Na het eten word ik al meteen ondergedompeld in de muzikaliteit van de groep en de bedouinen. De djembes verschijnen en jong en oud begint te zingen en dansen rond het kampvuur. Een eerste gevoel van gelukzaligheid overvalt me.
“Het was goed om naar hier te komen….”
Om 10 uur is iedereen doodmoe en besluiten we te gaan slapen. Onze bedouinegidsen blijven nog stilletjes met elkaar rond het kampvuur keuvelen terwijl wij allen naar ons “luxueuse” slaapplekje onder de blote sterrenhemel trekken. Eenmaal in mijn slaapzak staar ik vol bewondering naar die prachtige sterrenhemel….waaw…maar al gauw vallen mijn ogen van vermoeidheid dicht. …
…Bij het ontbijt krijgen we van onze bedouinekok heerlijk versgebakken brood dat oogt als een pannekoek. Het smaakt fantastisch met een laagje verse honing er op. Plots moeten we ons ontbijt inkorten voor een kleine zandstorm.
Al het eten wordt snel ingepakt en de tapijten vliegensvlug opgerold en daar zien we dan de storm lverschijnen…..GEWELDIG…..ik voel de enorme kracht van de natuur….moet me staande houden en wordt van kop tot teen door zand en wind overrompeld. Wat zijn wij toch klein en nietig tov die natuurkrachten. Gelukkig is het maar een klein stormpje zodat het wel spannend is maar toch nog prettig blijft.
De groep schiet in actie rond half acht met een kamelentocht van enkele uurtjes.
Een fantastische ervaring…..vooral de dames voelen zich koningin op hun kameel….voor de heren hoor ik achteraf is het allemaal wat pijnlijker voor bepaalde lichaamsdelen. Wij dames voelen de langzame bewegingen van de kameel mee bewegen tot in onze onderbuik en komen heel dicht bij onze vrouwelijke energie…
Ik geniet van mijn vrouwelijkheid, van de vrijheid en van de geschiedenis van een landschap dat zo’n 160 miljoen jaar oud is….een plek die zowel voor Christenen , moslims als joden belangrijk is geweest. Je vindt hier tekenen van de eerste Christenen terug, voor de moslims is dit de weg naar Mekka en Mozes leidde zijn volk uit Egypte door deze woestijn. We ontdekken onderweg zelfs aantekeningen van kruisvaarders gegrift in de rotsen.
De kamelen brengen ons na enkele uren bij de mozesberg : hier zou mozes voor zijn volk de tien geboden hebben ontvangen.
Ook al bekijk ik de bijbel als een prachtig en wijs verhalenboek, ik moet toegeven dat ik bij deze Mozesberg een krachtige energie voel.
Ina , onze begeleidster tijdens deze tocht in de klank en healingsessie besluit hier een ritueel te houden. Tijdens het ritueel voel ik plots een enorme kracht doorheen mij stromen en voel ik een enorme verbondenheid met kosmos en aarde. En noem het toeval of niet, op dat ogenblik begint het tegelijkertijd te stormen, te regenen én de zon schijnt.
Ik denk even dat ik droom, maar achteraf blijkt dat iedereen van de groep door deze ervaring enorm ontroerd is.
De klanksessies met Ina zijn bijzonder intens. Dagelijks houden we er een. De puurheid van het woestijnlandschap maakt dat ik deze sessies heel krachtig en bewust ervaar.Het is alsof de klanken door mijn lichaam stromen en ik een instrument word. Alle stemmen vloeien harmonisch in mekaar en we helen hierdoor onszelf en ook de groep. Want iedereen laat alle energie eindelijk nog eens vrijuit stromen. Ik merk dat wanneer ik thuis zing, ik altijd zo met vorm bezig ben ( ik werk natuurlijk voor een publiek en moet goed overkomen), maar hier valt dat allemaal van me af en weer voel ik die enorme vrijheid in me opborrelen.
Niet iedereen van de groep staat open voor spiritualiteit, maar het bijzondere aan deze groep is dat iedereen wel zonder oordeel deelneemt aan elke sessie en zo zie je iedereen wel op zijn of haar manier een stukje in proces gaan : het tegenkomen van jezelf : het ervaren van dat kleine stukje in jou dat je jaren weggemoffeld hebt en dat nu toch naar boven komt en heling zoekt.Daar komen vaak de nodige tranen bij, maar omdat iedereen zich zo thuis in de groep voelt , laten we die dan ook vrijuit stromen…
Hilde, een van de dames van de groep vertelt me dat zij in emotionele disbalans altijd weer die ene truk toepast; ze zegt dan tegen zichzelf drie keer na mekaar : Ik ben ik ben ik ben….en dan kom je vanzelf weer bij jezelf. Sinds dat gesprek pas ik haar trukje regelmatig toe en het werkt ook voor mij !
De prachtige klanken die we samen in het woestijnlandschap produceren , gecombineerd met de dagelijkse taichi-oefeningen en de liefdevolle begeleiding van Ina zorgen ervoor dat ook ieder van ons gevoelens en emoties durft toelaten.
Alles is OK……wat een gevoel van heerlijke vrijheid schept dat in een mens.
Door de enorme primitieve omstandigheden vallen plots alle uiterlijkheden weg en wordt de groep ook heel hecht en verbonden met mekaar.
Ik word na een tijdje geconfronteerd met mijn ijdelheid…..al dagen heb ik mezelf niet in de spiegel kunnen bekijken ….hoe zou ik er in hemelsnaam uitzien met al dat zand in mijn haar, oren , ogen, overal…..en weer moet ik lachen met mezelf….niemand heeft hier een spiegel….de natuur en mijn medemensen zijn hier mijn spiegel….
…Elke dag ga ik weer in volledige verwondering, tijdens de urenlange wandelingen raakt het kleine woestijnbloempje mij dat plots opduikt in een ruw en onvruchtbaar landschap….of de prachtige vormen van de rotsen die we beklimmen…. of het proces in mezelf dat me elke minuut dichter en dichter bij mezelf brengt….bij de pure essentie.
Uiteindelijk komen we na dagen trekken weer in de bewoonde wereld…we hebben de Sinae van west naar Oost doorkruist en onze eindhalte is Ghannalodge aan de Rode Zee. Een prachtige authentieke ecolodge die de organisatoren van deze trip (Greta en George )samen met de lokale bevolking hebben gebouwd.
Alles is gerealiseerd met zoveel mogelijk natuurlijke elementen en volledig zonder subsidies. Hun bedoeling is de bedouinebevolking werk te geven en “ de toerist” kennis te laten maken met een ander soort vakantie dan het typische massatoerisme ….
Eindelijk een douche !!!! Ik vond het heerlijk om me eens lekker vies en vuil te voelen, maar ik geef toe nog nooit heb ik zo van een douche genoten !
En weer sta ik even stil bij het feit dat wij in onze dagelijkse leventje alles maar als evident beschouwen….wie is er nog gelukkig s morgens als die onder z’n douche kan stappen ?
Nu we terug in de bewoonde wereld zijn, zie ik de groepsdynamica wijzigen ; de groep is best nog leuk maar minder close….het ene groepje wil plots gaan shoppen, terwijl de andere in de energie van de groep wil blijven… de verleidingen van de moderne wereld duiken plots weer op….
Ik besluit in Ghannalodge te blijven en met het prachtige werk van Greta kennis te maken. Zij heeft haar goedbloeiende praktijk als voetreflexologe in Asse opgegeven om hier aan de rand van de desert een pn en zo de locals een nieuw leven te geven. Het personeel dat voor haar werkt wordt goed betaald en zij heeft zelfs voor de lokale kids een schooltje opgericht. Haar volgende droom is een project met en voor de vrouwen te starten. Ze doet het allemaal met een drive en heel veel passie. Ik heb besloten om haar hier mee te helpen.
En wil best meter voor dit project zijn.
12 dagen Sinai hebben een andere en krachtigere vrouw van me gemaakt….ik vrees dat ik nooit nog een toerist kan zijn….maar wel een reizigster door het leven.
Wil u het zelf eens ervaren eens ervaren ?
Volgend jaar 15 tot 26/3/2009 ben ik te gast in Ghannah Lodge en is er een reis geplant in de Sinai met yoga, meditatie en klank met als unieke privilege en privé ceremonie in de grote Piramide van Cheops
Egypte : meer info www.ghannahodge.com
